نامردا همه ی توت ها را خورده بودن....گنجشک ها را میگویم

 توی حوض میشد آسمان را دید....آسمانه توی حوض زیباتر بود

خلاصه همه چیز محیا بود که دوباره در رویایم غرق شوم

 داشتم به توتهای خوشمزه که خورده شدند می اندیشیدم که ناگهان یه برگ  روی سرم افتاد

شانس آواردم درخت سیب نبود وگرنه من هم باید راهه نیوتون را احتمالا ادامه میدادم

ولی افتادن برگ بیخودی نبود....درخت عمدا برگ را روی سرم انداخت که من متوجه حضورش شوم

انگار میخواست با من حرف بزند

ناراحت بود از اینکه سال هاست اورا ندیده ام

من هم به جبران سال ها نابینایی پای دردله درخت شاتوت نشستم

دلش پر بود....پر از موریانه و حشره نه هااااااااا....پر از غم و غصه

شروع کرد به حرف زدن با من

برگ هایش را تندو تند برایم پایین می انداخت...

 پیر و فرتوت شده بود درخت ما

 یکی از شاخه هایش را دراز کرد به نشان اینکه من از درخت بالا بروم

درخت مرا بالا برد.....نوکه نوکش نشستم....آنجایی که یک قدم از دیگران به خدا نزدیکتر بودم

 درخت من را در آغوشه خودش گرفته بود....حالا راحت تر میتوانستیم با هم حرف بزنیم

 با برگهایش برایم حرف میزد

برگ هایش را به من نشان میداد....برگ هایش نشانی از خدا بود

 خدا را به تصویر میکشید.....از خدا میگفت از مهربانی هایش از بزرگی اش

از اینکه روزو شب را چگونه با خدا سر میکند

از اینکه چقدر خدا را دوست دارد و همیشه در حال تسبیح گفتن برای خداست

چه عاشقانه خدا را میپرستید این درخت

چه زیبا حرف میزد

سعی داشت حسه خوبش را به من بدهد

میخواست من هم خدا را درک کنم

بعد از قصه هایه پر غصه اش گفت

شاکی بود از دست من...از دسته همه

همه ی کسانی که روزی زیره سایه ی درخت توت بازی میکردن ولی مدت هاست یادی از او و پدربزرگ نمیکنند

غصه ی درخت همان غصه ی پدربزرگ بود..

                    سال هاست که درخت و پدربزگم هم غصه شده اند

اول خجالت کشیدم ولی بعد تصمیم گرفتم....تصمیم گرفتم که پدربزرگم را هیچ وقت فراموش نکنم

چشمانم برقی زدند و در بحبوحه ی اشک ریختن بودن که پدربزرگم با عصایش به سمت من امد

عصایش را به سمت من نشانه گرفته بود....آی آی بابابزرگ چیکار میکنی نزنی هااااا

بابابزرگ خندید و گفت بیا پایین بدو تا نزدم

آخه چرا بابابزرگ

دختر الان میفتی هااا گفتم بیا پایین

باشه بابابزرگ اگه تو منو نندازی من نمیفتم ...بزار بزار 2 دقیقه دیگه

تا حالا با یه درخت حرف نزده بودم.......

فکرمیکردم درخت ها احساس ندارند

فکر میکردم درخت ها همیشه خوابند

درخت شاتوت خانه ی پدری هر صبح  با صدای اذان و الله اکبر پدربزرگم از خواب بیدار میشد و هر شب با صدایه شکر گفتن های پدربزرگ به خواب میرفت

برایم جالب بود درختی که عمری فکر میکردم مانند چوبش خشک و بی احساس است حالا میبینم که سرشار از احساس است

ای ول به درخت شاتوت

حالا بریم نتیجه ی اخلاقی :

اگر دقت کنی میبینی آدم های زیادی دوروبرت هستن که منتظره فرصتی برای اظهار وجودن

باید به آن ها فرصت داد

شاید نباید روی احساسه آدم ها قضاوت کرد...همه ی آدم ها مثله ظاهراشان خشک و بی احساس نیستند

قصه ی ما آدم ها همیشه به بی وفایی میرسد....حتی گاهی وقتا نسبت  به خدا بی وفا میشویم

 دستم را محکم روی شانه ی شاخه اش کوبیدم  گفتم باباااااااااا بیخیاله دنیا ....قوی باش...مثله من سرخوش باش

 توو پدربزرگم  را به خدای بالای سرتان میسپارم....

پیوست: اینبار رویای  لیزری من نزدیک بود کار دستم بدهد....تا مرزه شکستگی پا رفتیم ولی انگار خدا راضی نشد امسال مرا با پایه شکسته به دانشگاه بفرستد....حرفی ندارم جز شکر و سپاسه خالقه بی همتا

سری به خانه ی شاعران جوان زدیم که شاعری نوپا و نو دست شعری از شاتوت گفته بود

خدا را به شاتوت های خانه پیوند زده ام.
برایت می فرستمش
و روسری و چادرم را
که حالا بقچه ایست
شبیه توتستان های زمین
به کوچه باغ های کاشان می برم
و سر قناتی که هیچ وقت
طعم خواب هایم را نداشته است
می شویم.